HSP Boos en Verdriet

HSP Boos en Verdriet doen ertoe

– door Irene Jansen-Dirkx –

“Kijk eens niet zo boos!”, zei een vriend eens tegen mij. Nu was ik niet boos, maar kijk ik blijkbaar erg boos als ik mij concentreer. Maar waarom mag ik eigenlijk niet boos kijken? Wat is er mis met boos zijn? Je hoort ook vaak ouders tegen hun kind zeggen: “Niet huilen”. Waarom niet? Negatieve emoties worden als een taboe behandeld en dit gebeurt steeds vaker. Hierdoor leren kinderen deze emoties niet goed te verwerken.

Een voorbeeld hiervan kwam uit een verhaal van een vriendin van mij. Bij haar dochter in de klas werd i.p.v. stil te staan bij de dood van een broertje/zusje van een klasgenoot en te praten over het verdriet wat hierbij komt kijken, het leven gevierd en door het klasgenootje uitgedeeld. Hoewel ik best kan inzien dat het voor de ouders lastig is om zo’n gigantisch verlies te verwerken, is het wegstoppen of ontkennen geen oplossing. Het brengt eerder meer verwarring met zich mee. Zo ook bij de dochter van mijn vriendin. Die vroeg zich af of het een feestje is dat er iemand dood gaat. Een simpele conclusie van een 6-jarige die pijnlijk bloot geeft waar het spaak loopt in deze aanpak. Verdriet valt niet te ontkennen. Hoe meer je het weg wilt stoppen hoe harder het naar buiten wil komen. En ik spreek dan ook uit ervaring. Ruim een jaar stopte ik het verdriet over het overlijden van mijn vader weg tot ik het niet meer tegen kon houden en niet meer in staat was mijn bed uit te komen. Lichamelijk en emotioneel was ik kapot.

Emoties zijn signalen dat er iets aan de hand is. Dat kan iets positiefs of iets negatiefs zijn. En in beide gevallen zal het signaal opgepakt moeten worden om de situatie te behandelen. Neem nu het verdriet van verlies. Bij een andere vriendin overleed haar ex-man en zij en haar zoontje bleven achter. Dit kleine ventje krijgt van mijn vriendin ruimte om verdriet, boosheid en ook blijdschap over herinneringen te delen zowel thuis als op school. Hierdoor kan hij in zijn eigen tempo het verlies verwerken. En stukje bij beetje laat hij weten hoe hij denkt over de dood van zijn vader en verwerkt zijn verlies.

Emoties hebben de gewoonte om zich verder op te bouwen als je er geen aandacht aan besteed. Denk maar aan het gevoel dat je verliefd bent en dat nog niemand kan vertellen. Je wilt het van de daken schreeuwen, maar mag het niet. Het bouwt verder op en zodra je het eindelijk kan en mag vertellen, komt het bijna als een schreeuw je lijf uit. Zo werkt het ook met boosheid of verdriet als je die niet de ruimte geeft om er te zijn. Een boos kind dat te horen krijgt om niet boos te zijn, zal alleen maar nog bozer worden. Het is in dat geval nodig om het kind even te laten uitrazen. Heeft hij dat gedaan dan zal het ook open staan voor een gesprek.

Een meisje bij mij in de praktijk tekende in een gesprek prachtig uit hoe dat in haar voelt als ze emoties wegstopt en met name de negatieve emoties. Ze tekenende een lelijk flatgebouw dat alleen maar groter en lelijker wordt als ze negatieve emoties binnen houdt. Daarnaast tekende ze een mooie woonboom die niet kon groeien als het flatgebouw groter werd. De flat ontnam namelijk het zonlicht van de boom. En daarmee stelden we samen vast dat het meisje niet zichzelf kon zijn als ze al haar emoties binnen hield. Ze kon niet groeien en stralen. Juist door de emotie niet te onderdrukken en door te laten bouwen aan die lelijke flat, maar juist hem laten zijn en bespreken, maakt dat je hem weg kan laten gaan.

Het is dus echt van belang om de emotie te bespreken en te erkennen. Ze kunnen dan een goeie plek krijgen in je leven. Neem het verdriet dat ik toch nog steeds meedraag over het verlies van mijn vader. Er zijn nog steeds momenten dat ik enorm verdrietig kan zijn en ik sta er dan even bij stil en realiseer mij dan dat ook verdriet bijdraagt aan de herinnering aan mijn vader. Want omgekeerd gebeurt het ook dat ik helemaal in een deuk kan liggen van een herinnering aan mijn vader. Alle emoties vormen de herinnering aan mijn vader die ik nooit kwijt wil raken.

En niet alleen zelf bewust emotie analyseren is belangrijk. Vooral bij kinderen is het belangrijk om samen hierover te praten. Dus is je kind verdrietig, vraag dan waarom en zeg niet “Niet huilen”. Is je kind boos? Laat het even uitrazen en vraag daarna waarom hij/zij boos is. En hou altijd in gedachte: als je de emoties van je kind niet erkent dan ontneem je een stukje van het zijn van je kind. En dat is nooit je bedoeling.

Ik ben Irene Jansen, kindercoach voor beelddenkers en HSP’ers. Ik zet deze mooie kinderen weer in hun kracht en leer hen hun mooie talenten in te zetten op school en het dagelijks leven en daarbij begeleid ik ook hun ouders en de professionals die met deze kinderen werken. Ik bied meerdere trajecten aan en geef voorlichtingen over beelddenkers en HSP. Heb je interesse in begeleiding of wil je een keer een voorlichting bijwonen, neem dan contact op via info@ditisdirkje.nl of kijk op www.ditisdirkje.nl

Irene Jansen-Dirkx

Irene Jansen-Dirkx

Kindercoach voor beelddenkers en HSP-ers.

Trainer van de Hallo, ik ben Gwen Academie

O.a. te bereiken via www.hsplijn.nl, Box 15

www.ditisdirkje.nl

HSP – Neem bewust rust

HSP-er Neem bewust rust

– door Irene Jansen-Dirkx –

“Ik heb een te druk hoofd, mama!”, roept mijn dochter boos tegen mij als ik haar vraag of ze vandaag haar huiswerk gaat maken. Het is een signaal voor mij dat er een rustmoment nodig is. En daarom nemen we samen het besluit tot een chill-middag. Het huiswerk komt wel op een ander moment en aan het einde van de middag heb ik een vrolijkere dochter die uitgerust en wel alsnog haar huiswerk maakt. Een bewust moment van rust werkt altijd. En bij hoog sensitieve/gevoelige mensen zijn die bewuste momenten van rust extra belangrijk.

Zo zei ook Lieke Zunderdorp (psycholoog) afgelopen zaterdag op radio 5. Ze was te gast om te vertellen over hoog sensitiviteit en haar boek (samen met Liesbeth Kamerling geschreven): Overprikkeld, eerste hulp bij hoog sensitiviteit. Tussen de muziek door vertelde zij aan de interviewster over wat hoog sensitiviteit is en welke struikelblokken hoog sensitieve mensen tegenkomen. Ze benadrukte dat hoog sensitieve mensen gedurende een dag veel prikkels binnen krijgen die hen kunnen uitputten. Een rustmoment is dan juist wat ze nodig hebben om zo weer met hernieuwde energie alle prikkels te verwerken die dan weer binnenkomen. (Luister hier alle interviewfragmenten terug: https://www.nporadio5.nl/gemist/audio/333478/1-overprikkeld)

Het is belangrijk om te weten dat je als hoog sensitief en niet hoog sensitief mens allebei prikkels anders ontvangt en verwerkt. Zie het als een spelprogramma op tv waarbij bij een hoog sensitief mens deze uitzending op volume 20 hoort. Daarnaast ruikt hij de deelnemers, voelt hij de emoties en ziet hele kleine nuances in het gedrag. Al deze dingen verwerkt een hoog sensitief persoon met een uitgebreide analyse wat de betekenis ervan is. Niet elk hoog sensitief persoon krijg al deze signalen even sterk binnen, want onderling verschillen ze daarin. De een hoort geluiden sterker en dan ander heeft meer een focus op andermans gedrag. Maar de diepere verwerking hebben zij allemaal. Vooral de verwerking kost tijd en daarvoor hebben zij rust nodig.

Maar wat is nou een rustmoment? Moet je echt met je ogen dicht in een donkere kamer gaan zitten? Dat hangt van de persoon af. Ieder mens komt op zijn eigen wijze tot rust. Mijn moeder deed als ze thuiskwam van werk even een kwartiertje haar ogen dicht. Mijn zoon ontspant door even buiten uit te waaien en mijn dochter door even een boek te lezen of te luisteren. Ik ontspan door iets creatiefs te doen of even naar buiten te staren. Ontspannen door niks te doen of juist door iets te doen, kunnen beiden leiden tot rust. Het is belangrijk om bij jezelf te onderzoeken welke vorm van ontspanning bij je past en het is ook fijn om meerdere manieren te hebben. Je kunt ze afwisselen of per situatie bekijken welke manier geschikt is. Ik heb bijvoorbeeld niet altijd een haakwerkje bij mij dus als ik buiten de deur even rust nodig heb dan is een andere vorm nodig.

Je realiseren dat je rust nodig hebt en welke vorm en tijd je daarbij nodig hebt, is een leerproces. Verken bij jezelf wanneer je merkt dat je onrustig bent. Dit kan zijn dat je tijdens je werk niet verder komt of je kortaf tegen je kinderen bent. Je verliest concentratie, reageert ongenuanceerd of reageert helemaal niet meer. Deze signalen moet je dan niet negeren. En dit geldt trouwens niet alleen voor hoog sensitieve mensen. Leer je eigen signalen te herkennen en daarna ernaar te handelen. Maak jezelf bewust van je onrust en neem dan ook heel bewust rust. Deel dit ook met je omgeving. Laat hen weten dat je rust pakt om zo beter verder te kunnen gaan. Zij zullen hier ook voordeel van gaan merken.

Je omgeving kan ook profiteren van jou als opmerkzaam en gevoelig mens. Als hoog sensitief persoon kun je namelijk ook onrust van andere voelen en wees dan ook je ervan bewust dat de ontrust echt van die ander is en neem er afstand van. Maak de ander ervan bewust dat ze ontrust naar je uitstralen en bevraag hen of dit gevoel klopt. Soms heeft iemand een signaal van buiten nodig om zich bewust te worden van zijn onrust. En als je wilt kan je dan die persoon helpen of adviseren rust te nemen. Vooral kinderen zijn hier erg bij gebaad, omdat zij signalen van overprikkeling vaak nog niet goed herkennen.

Als laatst is het goed om je te realiseren dat een rustmoment een moment kan zijn om even alles in je hoofd te parkeren en daarna te herordenen. Je koppeltje je min of meer even los van de situatie en daarna pak je hem weer op om hem beter te bekijken. Zoals bij sudoku waar je niet uit komt. Door hem even weg te leggen en er geen aandacht aan te besteden, koppel je jezelf los. Als je daarna hem weer oppakt zie je alles opnieuw en krijg je nieuwe inzichten. Of je rustmoment is juist om orde in de chaos te creëren. Je neemt bewust tijd om alle informatie te verwerken en het een plek te geven. Daarna kom je ook weer vooruit.

Ik ben Irene Jansen, kindercoach voor beelddenkers en HSP’ers. Ik zet deze mooie kinderen weer in hun kracht en leer hen hun mooie talenten in te zetten op school en het dagelijks leven en daarbij begeleid ik ook hun ouders en de professionals die met deze kinderen werken. Ik bied meerdere trajecten aan en geef voorlichtingen over beelddenkers en HSP. Heb je interesse in begeleiding of wil je een keer een voorlichting bijwonen, neem dan contact op via info@ditisdirkje.nl of kijk op www.ditisdirkje.nl

Irene Jansen-Dirkx

Irene Jansen-Dirkx

Kindercoach voor beelddenkers en HSP-ers.

Trainer van de Hallo, ik ben Gwen Academie

O.a. te bereiken via www.hsplijn.nl, Box 15

www.ditisdirkje.nl

Pesten door de ogen van een HSP’er

Pesten door de ogen van een HSP’er

– door Irene Jansen-Dirkx –

O.a. in de week van het pesten vraagt iedereen aandacht om het pesten te stoppen en delen velen hun ervaringen over hoe het voelt om gepest te worden. Her en der lees je misschien wel eens een verhaal over een pester die spijt betuigd over het gene wat hij/zij gedaan heeft. Ik kies hierbij graag een andere invalshoek. Namelijk hoe het voelt voor een hooggevoelig persoon om in een situatie te zijn waarbij iemand of zijzelf gepest worden. Waarschijnlijk zul je tussen de regels door lezen dat hier eigen ervaringen tussen zitten en dat zal ik dan ook meteen maar bekennen. Maar het gaat mij er niet om dat ik een zielig verhaal wil delen. Ik wil je graag door mijn ogen laten zien wat het met je doet als HSP’er.

Pesten komt in vele vormen voor en elke vorm kent zijn eigen uitwerking. Met fysieke pesterijen heb ik gelukkig nooit te maken gehad, hoewel ik wel een keer flink uitgehaald heb na aanleiding van een pesterij. Het werd mij toen zwart voor de ogen en ik kon niets anders dan keihard trappen. Ik hoop dat de jongen die ik toen trapte nog wel kinderen gekregen heeft, want hij heeft zeker een half uur liggen kermen op de grond. Maar het gaat vooral wat eraan vooraf ging en waarom het daardoor mij zwart voor de ogen werd. De jongen in kwestie was met zijn opmerking degene die mijn emmertje deed overlopen. Een emmertje dat al een flinke tijd (lees jaren) aan het vollopen was. Als HSP’er (wat ik toe nog niet wist) kwam elke vervelende opmerking als een scherp mes binnen, maar ik kon mij ook indenken dat degene die dat zei ook uit eigen onmacht zulke dingen zei. Mijn eigen gevoel kreeg weinig ruimte van mijzelf en daardoor liet ik ook die scherpe messen mijn echte gevoel niet volledig raken. Daardoor deed het pesten mij vrij weinig. Waar ik veel meer moeite mee had, waren de pesterijen naar anderen. Ik voelde die pijn veel meer en wilde niets anders dan die pijn wegnemen. Ik voelde ook heel goed aan als iemand mogelijk gepest was of kon gaan worden. Ik zette mijzelf dan het liefst tussen de pester en de gepeste en liet dan wel alle pesterijen over mij heenkomen, maar die vlieger ging helaas vaak niet op. Ik ben geen held die menig kind behoed heeft voor pesterijen.

Het aanvoelen van andere is misschien een mooie eigenschap, maar in het geval van verdriet door pesterijen ook heel vermoeiend en pijnlijk. Wat mij dus op die ene middag gebeurde was dat die ene jongen met een vervelende opmerking naar mij en een vriendin een grens bereikte in mij. En helaas voor die jongen gaf ik hem een flinke trap op een plek die voor jongens en mannen erg vervelend is. En juist door het feit dat de opmerking niet alleen op mij gericht was, kon ik mij niet meer inhouden. Ik heb hierna nooit meer zo agressief gereageerd als toen, maar ben wel meer vragen gaan stellen. Tot op de dag van vandaag blijf ik pesters vragen waarom zij doen wat ze doen en een gepeste ook vragen wat ik kan doen om te helpen. Als juf, als pedagogisch medewerker op de BSO en nu nog als kindercoach. En som kom ik een kind tegen die exact met pesterijen omgaat als ik dat deed. Ook deze kinderen help ik inzien dat je hier ook anders mee om kan gaan.

Ik ben Irene Jansen, kindercoach voor beelddenkers en HSP’ers. Ik zet deze mooie kinderen weer in hun kracht en leer hen hun mooie talenten in te zetten op school en het dagelijks leven en daarbij begeleid ik ook hun ouders en de professionals die met deze kinderen werken. Ik bied meerdere trajecten aan en geef voorlichtingen over beelddenkers en HSP. Heb je interesse in begeleiding of wil je een keer een voorlichting bijwonen, neem dan contact op via info@ditisdirkje.nl of kijk op www.ditisdirkje.nl

Irene Jansen-Dirkx

Irene Jansen-Dirkx

Kindercoach voor beelddenkers en HSP-ers.

Trainer van de Hallo, ik ben Gwen Academie

O.a. te bereiken via www.hsplijn.nl, Box 15

www.ditisdirkje.nl

Het regenboogschaap

Het Regenboogschaap

– door Geertje Swart –

Ik ben een beetje raar…een beetje anders, maar laat ik maar bij het begin beginnen. Hallo, ik ben Rainbow het regenboogschaap. Ik voel mij niet zo thuis in de kudde. Kun je het al aan mij zien? Inderdaad, ik ben niet zwart, niet bruin en ook niet wit. Ik heb alle kleuren van de regenboog, gele snoet, paarse oren en blauwe voeten en dus vinden de anderen mij maar een vreemde snuiter. Daar kan ik wel verdrietig van worden hoor. Ik voel mij dan een buitenstaander. Alsof ik hier niet thuis hoor en op een verkeerde plek of planeet ben geboren.

Ik loop niet in de pas. Ik wil soms net even de andere kant op dan de anderen. Waarom? Omdat ik anders tegen de wereld aankijk. Ik voel en ervaar meer dan de andere schapen. Ik kan kleuren om mensen zien en heel goed voelen hoe iemand anders zich voelt. Soms neem ik die gevoelens over en dat is niet altijd leuk voor mijzelf. Dan kan ik zomaar ineens hoofdpijn of buikpijn krijgen. Dat aanvoelen doe ik met een soort voelspriet die altijd aanstaat en van alles oppikt. Dat kan ook heel vermoeiend zijn. Soms word ik er zelfs chagrijnig en boos van. Dan kan ik opeens zomaar ontploffen en snappen de andere schapen niet waarom ik dat doe. Ik begrijp het zelf soms ook niet, want dan overkomt het mij gewoon.

Nu heb ik iemand ontmoet die mij vertelde dat ik bijzonder ben. Dat ik nodig ben om de wereld waarin we nu leven, te veranderen. Hoe, hoor ik je denken? Nou, door gewoon mijzelf te zijn en dat ook te blijven. Als iedereen nu zijn eigen unieke zelf is, dan wordt het een prachtige wereld waar we allemaal rekening met elkaar houden. Hooggevoelig noemde ze het…het talent om dieper te kijken dan een ander en besluiten te nemen vanuit je hart. Niet met de kudde mee te draven, omdat iemand zegt dat je die kant op moet. Naar je eigen innerlijke stem luisteren, want dat is de stem van je intuïtie die precies weet wat goed voor je is.

Wil je er meer over weten en leren? Neem dan contact op met de trainers van de Hallo, ik ben Gwen Academie die werken vanuit het boek Hallo, ik ben Gwen. Zij weten veel over hooggevoeligheid en praten uit ervaring. Ze kunnen je tips geven, zodat je weer vrolijk door de wei kunt dartelen en heerlijk jezelf kunt zijn.

Of neem eens een kijkje op www.helenopnatuurlijkewijze.nl voor het boek ‘“Ontzettend leuk Anders!” voor nieuwetijdskinderen

Geertje Swart

Geertje Swart

Energetisch natuurgeneeskundig therapeut
werkend met (hoog)gevoelige (nieuwetijds)kinderen, jongeren en volwassenen

Trainer van de Hallo, ik ben Gwen Academie

O.a. te bereiken via www.hsplijn.nl, Box 10

www.helenopnatuurlijkewijze.nl

Een hex moet kunnen, als het maar een lieve is…..

Een hex moet kunnen, als het maar een lieve is.....

– door Paulien van Roon –

 

Hoe red je je als hsptje in de gewone grote en soms hele moeilijke wereld ?
Hoe werk je in een gewone reguliere zakelijke baan als je paranormaal begaafd bent ?
Het antwoord lijkt simpel : gewoon doen…

Het begon allemaal als kind. Ik zag schaduwen in een stikdonkere kamer, voelde iemands aanwezigheid altijd bij me en wist dingen vantevoren. Je kan er niks mee dan alleen onrustig worden.

Toen ik van de pabo af kwam in 1981 was het niet makkelijk een baan te vinden. Zelf had ik totaal niet in de gaten dat dat wel eens zou kunnen komen door mijn afwijkende uiterlijk. Blauwe haarpluk, trui tot op mijn knieën en grote gympen met 2 kleuren veters. Nee, op de strikte scholen in de buurt van mijn woonomgeving Zandvoort werd het niks. Almere. Opgeroepen voor een gesprek door de directeur omdat hij “ mijn handschrift zo lief vond”. Ik kwam de school binnen en zag een klein mannetje met een paus petje, een baard met vlechten en een vork als ketting. Het klikte.

Pas later kwamen mijn spirituele gaven en ambities heel duidelijk bovendrijven. Ik had last van bepaalde zaken en daar wilde ik vanaf. Toen ik daar iemand over raadpleegde gaf hij mij advies na te denken. Of ervan af of ontwikkelen. Ik koos voor het laatste en deed een workshop opleiding op gebied van intuïtie. Meer niet.
Af en toe zag ik zoveel aura’s dat ik ze wilde tekenen. Dat deed ik ook. Ik vond een goed plaatje in een boek over aura’s en ging tekenen en kleuren.

Waar doe je dat dan?

Thuis, op spirituele bijeenkomsten en tot mijn eigen verbijstering een keer op een verjaardag. Geen goed idee. Verder werd ik thuis bezocht door energieën, geesten, geef het een naam. In mijn slaapkamer dus als ik er iets mee wilde zei ik dat ik het had gedroomd. Mijn echtgenoot met zijn blauwe ( lees aardse niet hsp) aura moest er wel even aan wennen want een geest komt niet zachtjes binnen en gaat niet zachtjes zitten. Dat hoort iedereen dus ook een blauwe echtgenoot.

Die merkt ook een ghost in de machine in een nieuwe auto, voelt ook de foute sfeer in een hotel en snapt dat jij ziek wordt als er de volgende dag een tsunami is met duizenden doden. Hij begrijpt je tocht naar de dokter omdat je voelt dat je kind ziek gaat worden.

Maar dan je werk.

Het auratekenen en paranormaal begaafd zijn was bekend toen ik in 1998 door een moedige directeur werd voorgesteld als nieuwe locatieleider van een school. De baas was ik er al lang, de huidige baas was niet krachtig en ik hielp hem.

Ik sprak frank en vrij over een collega die alien was en niet in mijn lokaal mocht komen, schilderde de aura van een leerling en gaf dat schilderij mee en hing steentjes om bij een leerling van mijn klas.
De big boss van mijn werk vroeg toen ik directeur werd om niet teveel te hexen in de school en dat beloofde ik. BUITEN de school was en is dat anders.

Aura tekenen, informant worden van bepaalde partijen, samenwerken met artsen en spirituele dagen verzorgen in een ziekenhuis, ik deed het allemaal. Ooit in een soort naïviteit en later heel bewust. Wanneer ik een gesprek met de politie had over een gevoel over een zaak of een ouder vond dat plaats op school. Het ziekenhuis kon ik bellen als ik een zwangere huiskip in mijn omgeving had waarmee het niet goed ging.

En gaandeweg kon ik tegen ouders die van een andere school kwamen met hun kind zeggen dat ze hun kind even mee moesten nemen want dan kon ik zien wat er aan de hand was. Het werd normaal gevonden.

Mijn bazen treden me in het gebouw tegemoet met de vraag : en hoe is het met mijn aura vandaag, hoe ziet ie eruit? Ik schilderde er af en toe 1. Normaal gevonden.
Ik kreeg af en toe ingewikkelde leerkrachten op school om te helpen of te beoordelen. Niks paranormaal maar vakkennis, interesse in mensen en eerlijkheid en jawel…….hoog sensitief……

Wat is mijn advies en mening?

Doe normaal erover. Altijd en bij elke gelegenheid. Vertel wat je weet denkt en ziet. Altijd. Soms is er iemand die denkt dat je knettergek bent maar dat doet er niet toe. Blijf strictly business. Werk samen met reguliere geneeskunde en erken dat. Gebruik je intuïtie. Je bent niet gek.
Hoogsensitief ? Neem jezelf in acht. Zoek de rust, reis zoals jij dat wilt, benoem wat je niet wilt en kan. Mediteer.

Deze zomer was ik uit mijn comfortzone op vakantie. Met leerkrachten uit heel Nederland, met artsen. We waren aan het praten. Over mijn contacten in het reguliere, over mijn werk. Ja, ik werk samen met artsen. Ja, ook met de politie, ja ik ben al 18jaar schooldirecteur en in die 18 jaar was er 1 ouder die mij niet zag zitten vanwege mijn spirituele identiteit en dat had te maken met het feit dat ik ze niet inschreef, ze schreeuwden tegen mij door de telefoon en dat leek mij geen vruchtbare start van een samenwerking.

Als ik oud leerlingen of ouders tegenkom krijg ik onverminderd complimenten, juist over mijn betrokkenheid.
Pak dat en b yourself, je bent het waard…….

Paulien van Roon
Schooldirecteur en paranormaal begaafd
Auratekenaar en kunstenaar

Paulien van Roon

Paulien van Roon

Directeur van Almeerse Scholen Groep (ASG)
Per 1 oktober Directeur Primair Onderwijs

(Levens)kunstenaar

Energetische kijk op mens en gebouw, reinigen gebouwen, personele zaken vanuit een ander, kleurrijk blikveld, boeiende aanpak gedragsproblematiek, spirituele kijk op teams.

www.paulienvanroon.nl/